Een koude DCURbN

Vrijdag 25 januari Dutch Coast Ultra Run by Night 2013. Heb eigenlijk het hele verhaal al op facebook verteld, en heel veel leuke reacties gehad, maar wil het toch nog graag op mijn blog zetten. Dus reageren altijd leuk maar hoeft niet . . . . . .

Dutch Coast trail 4

Na vier uurtjes slapen weer wakker met een onrustig lijf. Zware benen, pijnlijke liezen van het zware zand, sneeuw en ijs. Last van mijn nek van het naar beneden kijken. Maar zal met het begin beginnen. Op tijd vertrokken naar Castricum aan zee om vanuit daar een mooie vier km door het bos te rennen (voorproefje) naar het station. Had een bakje pasta meegenomen …en deze was nog warm dus lkr nog wat gegeten al wachtende op de trein. Na klein uurtje waren we in Den Helder waar ik al meer lopers zag lopen naar restaurant Weinerhof. Al kletsende, met Danny Meeus (de Belg waarmee ik ook uiteindelijk ruim 5 uur gelopen heb) en Peter de Krijger (hij ging voor de 100km, zijn eerste, en hij heeft hem uitgelopen ook) de tijd vol gemaakt tot we om precies om tien uur werden weg gefloten door Rinus. Uiteindelijk zijn we met 61 lopers van start gegaan. Klein stukje door de binnenstad en al snel liepen we op de zeedijk. De wind viel hier nog mee en had een lkr groepje van vier lopers gevonden om mee samen te lopen. Al snel kwam het strand en de wind. De wind was erg ongunstig en trok ook nog aan in de loop van de nacht.

Dutch Coast trail 2

Aan de foto is wel te zien dat het koud was (mijn neus gaf bijna licht). Had mijn wintertight aan, deze is wat aan de korte kant en normaal vind ik blote enkels niet erg maar leek me nu niet slim, dus mijn skins tubes eronder (was toch donker)1 paar sokken daar weer overheen, warm. Verder een thermo met lange mouw, shirt met lange mouw en daarover mijn winter-fiets-jas (met windstopper). Twee buffs, mutsje, dunne handschoenen (zodat ik nog vanalles kon pakken met mijn handen) en daarover heen dubbele handschoenen. Had niet mijn waterzak mee, drink onderweg graag Vitargo en dat is niet meer uit zo’n zak te krijgen. Dus flesjes gevuld, wat in bubbeltjesplastic in mijn rugzak en een paar op mijn rug in de handige zakjes, uit de wind deze werden zo niet heel koud. Heb onderweg alleen wat koude vingers gehad maar door mijn vingers uit mijn handschoenen te trekken en bij elkaar te doen weren ze weer warm -> wanten aan de volgende keer. Het strand was ook een verhaal op zich. Niet te lopen! Overal lagen bergen sneeuw en ijs. En er was maar een smalle strook zand, maar die was wel zoeken. We wisselden elkaar lkr af en tempo zat er goed in. Onderweg nog twee keer Rinus tegen gekomen, mensen te zien op het verlaten strand is wel erg leuk. Bij 25 kwam de zeedijk van Petten in zicht en dat werden lange 6kms, het eind was niet te zien en de wind was hier net zo erg. Inmiddels liep ik samen met de Belg, er werd niet veel gezegd maar het was fijn om hier niet alleen te lopen. Ook Bergen kwam in zicht en verdween weer, het strand was haast nog onmogelijker om te lopen. En ja ook zout water bevriest en wat is dat dan glad. Voordat we het echt door hadden (gaat allemaal toch een stukje langzamer als normaal) stonden we midden op een plaat ijs. Wilde eraf stappen en toen lag ik al. Gelukkig had rugzakje val opgevangen, dacht maar even niet aan mijn foon, alleen was ik wel nat van het water op het ijs. Nu was er alleen nog mul zand, zachte sneeuw met ijs of de ijsplaat om over te lopen. Was wat het zwaar, de Belg moest steeds vaker wachten en dus toen ik weer een keer bij hem was maar gezegd dat hij door moest lopen. Was nog een kleine tien km en dat zou ik wel redden. Maar wat een zware kms werden dat nog. Afwisselend lopen om weer een stukje hard zand te vinden en wat te drinken. Dat bleef trouwens lkr warm op mijn rug, had kleine flesjes in de zakjes van mijn fietsjas gedaan, deze kon ik met één hand pakken en bleven zo nog een beetje warm. Ondertussen ging mijn rechteroog tranen en kon ik weinig meer mee zien.

de Deining

Maar toch eindelijk kwam strandtent ‘de Deining’ in zicht. Het laatste stuk ging door het water, het begon al vloed te worden en daar was alleen nog een beetje hard zand en ach bij de strandtent stond de auto met droge schoenen. Wat heerlijk was het om te finishen, mijn tijd was 5.48 en ben daar toch wel heel blij mee. Binnen in de Deining was het gezellig en lkr warm. Er was eten en drinken, was erg misselijk geworden onderweg (ruim vijf uur een koude wind op je buik wil wel) maar gelukkig snel over na een beker cola. Met koffie en een snickers bij de open haard bijgekomen. Nog even wat zitten kletsen, er waren meer lopers met last van hun rechteroog best heel vreemd want de wind kwam van de andere kant. Na tijdje afscheid genomen, werd er niet warmer op, dus Rinus gedag gezegd en naar de auto gehobbeld. Bibberend kwam ik daar aan, auto gestart, verwarming hoog en even droge sokken en schoenen aangedaan, nog een dikke jas, droge muts op, handschoenen aan en deken over mijn benen en terug gereden. Heerlijk rustig op de weg en zo lag ik om zes uur al in mijn warme bed. Maar de slaap duurde nog wel, lijf en hoofd waren veels te onrustig. En vandaag, eerst douchen;-) en dan niets meer. Een geweldige loop, denk dat met harder strand en geen wind tegen heerlijk loopt. Verder goed georganiseerd en de verzorging in de Deining super! Foto’s zijn van Rinus, waarvoor dankjewel.

Advertenties
7 reacties
  1. Niet zo erg raar van je rechteroog. Niet het oog aan de windkant komt wat zand en stof in maar juist aan de windvrije kant. Leerde dat vroeger van mijn vader al die zei: “Jongen, schoffel nooit met de wind mee dan krijg je al het zand in je ogen” Ik denk dat dit hier ook het geval was. Mooi gelopen!!

    • Claudia zei:

      Was idd zo vreemd iedereen te zien wrijven in z’n rechteroog. Dankjewel. Was erg leuk om te doen.

  2. Altijd leuk jouw blog. Ik blijf het een prestatie, zO midden in de nacht en dan ook nog eens op zo’n parcours

  3. ruud zei:

    Had het al gezegd, maar ik blijf het bewonderenswaardig vinden om zelfs al aan zo’n “loopje” deel te nemen….
    Maar je hebt zelfs een geweldige prestatie neergezet, 50km in 5 1/2 uur op zo’n parcours in die omstandigheden is zelfs erg sterk! Op marathongebied was de Berin al lang een begrip, nu dus ook naam gemaakt in de ultrawereld, als dat al nog niet zo was…
    “tis alweer effe geleden, nagenieten heb je vast al gedaan en uitgerust ook. Op naar de volgende uitdaging; ik zie je op de Grebbeberg
    Greetz,

  4. Harry zei:

    Een mooie tijd gelopen, ik vind het een bijzondere prestatie om zoveel kilometers te lopen en dan zeker onder deze omstandigheden, diep respect.

  5. Rich@rd zei:

    Dit verhaal had ik nog niet gelezen maar natuurlijk al wel op de voet gevolgd. Tjeetje wat heb je dit toch klasse gedaan zeg, alle reden om er heel trots op zijn. Je was al een beerin en dan nu ook nog een ijsbeerin.
    liefs,
    Het Leeuwtje

  6. John zei:

    Brrr….wat een koude maar bijzondere belevenis, wel een mooi verhaal opleverend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: